Dobowy i tygodniowy odpoczynek pracowniczy

Przepisy Kodeksu pracy nakazują pracodawcy zapewnienie pracownikowi dobowego i tygodniowego odpoczynku od pracy. Ma on zapewnić odpowiednią regenerację sił pracownika.

11 godzin w każdej dobie

Odpoczynek dobowy musi być udzielony w wymiarze 11 godzin. Należy pamiętać o tym, że musi być on nieprzerwany, to znaczy, że odpoczynek nie może być przerwany nawet krótkimi przerwami, podczas których pracownik wraca do firmy i świadczy pracę.

Przykład nr 1:

W poniedziałek pracownik rozpoczął pracę o 7:00, a zakończył ją o 15:00. O 21:00 został wezwany przez pracodawcę w trybie pilnym do pracy przez awarię, którą usunął o godz. 2:00. W związku z tym 11-godzinny wymiar odpoczynku należy liczyć na nowo od godz. 2:00, ponieważ okresy odpoczynku nie sumują się.

35 godzin w każdym tygodniu

Oprócz odpoczynku dobowego, pracownik powinien zaplanować również odpoczynek tygodniowy w wymiarze 35 godzin w każdym tygodniu danego okresu rozliczeniowego. Zazwyczaj tygodniowy odpoczynek powinien przypadać w niedziele, jednak nie ma żadnych przeszkód, by wypadł np. w dniu wolnym, wynikającym z przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy.

35-godzinny tygodniowy odpoczynek powinien zawierać 11-godzinny odpoczynek dobowy i dodatkowo jeden cały dzień wolny (24 godziny). Pracodawca może skrócić tygodniowym odpoczynek pracownika w przypadku:

  1. pracownika zarządzającego w imieniu pracodawcy zakładem pracy,
  2. konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia, środowiska lub usunięcia awarii,
  3. zmiany pory wykonywania pracy przez pracownika w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym harmonogramem.

Równoważenie odpoczynku

W przypadku niezapewnienia odpoczynku dobowego lub tygodniowego, pracodawca ma możliwość jego zrównoważenia. Zgodnie ze stanowiskiem Departamentu Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej równoważenie odpoczynku może polegać wyłącznie na obniżeniu czas pracy w takiej dobie. Jest to równoznaczne z obniżeniem czasu pracy pracownika. Mimo tego pracownik i tak zachowuje prawo do wynagrodzenia za ten czas.

Przykład nr 2:

Pracownik z przykładu nr 2 we wtorek przyszedł do pracy o godz, 8. W związku z tym, że w poprzedniej dobie pracował do 2, nie miał zapewnionego 11-godzinnego odpoczynku dobowego. Aby zrównoważyć odpoczynek, w kolejnej dobie pracownik powinien przyjść do pracy na 13, nie 8.

Podziel się wpisem!

Share on facebook
Opublikuj na Facebook
Share on twitter
Opublikuj na Twitter
Share on linkedin
Opublikuj na LinkedIn
Share on pinterest
Opublikuj na Pinterest